Aynaya baktım. Karşımdaki görüntü bana yabancı geldi. Bu hissi genelde sarhoş olduğumda yaşardım ama bu sefer ne midemde ne kanımda alkol vardı. Görüntüme şaşırmış biraz da kızmıştım. Bu yabancılaşma beni öyle şaşırtmıştı ki, birkaç gün sonra dayanamayıp arkadaşım Zülküf’e sormuştum. Yanlış hatırlamıyorsam yaşlandığımı söylemişti. Halbuki sadece kırklı yaşları deviriyordum. Birkaç yıl sonra anlamıştım ki, yaşadığım bu farkındalık aslında “diğer ben” ortaya çıkmasıydı. Evet, bu bir sunucuya kaydedilmiş olan geçmişimin, benliğimle aynada çakışmasından başka bir şey değildi.
O günden birkaç yıl sonra, benliğimizin veya zihnimizin sıkıştığı bu üç boyutlu dünyamızdan daha farklı bir boyuta evrilebileceğini anladım. Buna ihtiyacımız var mı bilmiyorum, bunu yapabilir miyiz onu da bilmiyorum.
Hayat; bizim bakış açımıza ve beklentilerimize bağlıdır. Fakat unutmamalıyız ki, soyutu kavrayan, dua ve tövbe eden, seven ve üzülen, aşık da olan o içinizdeki “ben”dir. Bunların, algılarımız ile kavradığımız dünya ile alakası yoktur. Ama dikkat et! Ne zaman benliğimizi bizim çevrelediğimiz dünyaya hapsediyorsak, ne zaman onu uydurduğumuz kurallara uymaya zorluyorsak, onu körleştiriyor, hata onu basit bir düzleme hapsettiriyoruz.
Farkındalığı olan benlik, ne bu dünyada ölümsüzlüğü ister ne de bir insana biat eder. Zamansız ve mekânsız kendi varlığına inanır ve diğer varlıklara sevgi besler. Elbette paylaştığım bu görüşlerimin en azında benim bilgi dağarcığımda bir bilimsel tarafı yoktur. Ancak düşüncelerimin zihnimle ve benliğimle buluşmasına bayılıyorum. Yaşadıklarımızın karmaşık bir matematiği var; onu çözmek için belki yeterli bir kapasitem yok ama bazen yaptığım basit hesap keşiflerinin hayatımı sadeleştirdiğini farkına vardım.
Fakat o gün aynada hissettiğim ve kurtulamadığım bir duygu vardı: öfke. Bu öfke başkasına değil, kendimeydi. Yaptıklarıma, yaşadıklarıma veya bana yapılanlara karşı suskunluğuma olan öfke. İçime o kadar çok incinme biriktirmiştim ki, onları boşaltmak biraz zaman alacak. Bu hepimizde var. Bir günah gibi, bize yapılan haksızlıkları taşıyoruz ve zamanla onlar sırtımızda birer küfe oluyor. Boşalttığını sanırsın ama dipte hep biraz kalmıştır.
Benlik yazılar 